วันที่ฝนตกหนักตลอกทั้งวัน ความเย็นจากไอฝนทำให้หนาวสะท้านไปทั้งตัว สี่งต่างๆ รอบกาย เปียกปอนท่ามกลางสายฝนที่ซัดสาดไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก เจ้าเป็ดน้อยยังตากฝน ตัวสั่นสะท้านอยู่ใต้ต้นไม้ ต้นหนึ่ง ที่ดูแล้ว จะเป็นที่กำบังฝนได้เพียงน้อยนิด ความเศร้าความเหงาความเดียวดาย ที่ถูกพัดพามากับสายฝน วิ่งปะทะเข้ามาภายในใจ เจ้าเป็ดน้อยที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ตัวเดียวลำพังเพียงเพราะมันหลงระเริงกับผีเสื้อตัวสวย ที่สะบัดปีกลิ้มรสเกสรดอกไม้ ในตอนเช้าตรู่ของวันนี้ เจ้าเป็ดน้อยที่เล่นอยู่กับพี่น้องไม่ไกลกันนัก จ้องมองผีเสื้อดังต้องมนต์เพียงแวบแรกที่ได้เห็น มันจ้องมองผีเสื้อ ไม่กล้าแม้จะกระพริบตา ความหลงใหลเกิดขึ้น ผีเสื้อบินมาหยอกล้อเจ้าเป็ดน้อย กระพือปีกบินวนไปวนมาโชว์สีสันราวกันเต้นระบำอยู่กลางอากาศ แล้วก็บินไปตอมดอกนั้นทีดอกนี้ที เจ้าเป็ดน้อยตามไปไม่คลาดสายตา มันเคลิบเคลิ้มไปกับโชว์ระบำ ผีเสื้อหยุดที่ดอกไม้ดอกหนึ่ง มันกำลังดูดน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ ปีกหยุดกระพือ กางนิ่ง นานพอให้เจ้าเป็ดน้อยเข้าไปดูใกล้ๆพินิจพิเคราะห์ ลวดลายสีสันสดสวยอากาศเริ่มเย็นลง ลมพัดแรงขึ้น ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม เมฆสีดำลอยต่ำลงแต่ยังมิอาจทำให้เจ้าเป็ดน้อยละสายตาไปจากผีเสื้อได้ ลมแรงขึ้น เจ้าผีเสื้อคงจะรู้สึกได้ มันบินขึ้นฟ้าด้วยความรวดเร็ว ไม่อาจทราบได้ว่าจุดหมายมันคงที่ใด
        
       เจ้าเป็ดน้อยวิ่งตามไป ล้มลุกคลุกคลานไม่ได้ดูทาง เพราะสายตาถูกสะกดเสียแล้ว มันวิ่งตามผีเสื้อด้วยความเร็วเท่าที่มันจะสามารถทำได้ แต่ไม่ก็ทัน เจ้าผีเสื้อลับหายไปจากสายตา เจ้าเป็ดน้อยพยายามตามหามองหาทุกหนทุกแห่ง หยดน้ำหล่นมากระทบบนใบหน้า และหนักขึ้นจนกลายเป็นสายฝนห่าใหญ่ ดังหลุดจากมนต์สะกด เจ้าเป็ดน้อยเลิกคิดที่จะตามหาแล้วตรงกลับไปหาครอบครัวมัน แต่เมื่อมันหันหลังกลับสิ่งที่มันพบคือ ทุ่งกว้างที่มันไม่รู้จัก ทางที่มันไม่คุ้นเคย ความสับสนเข้ามาเต็มสมอง มันหลงทาง.. และยังเล็กเกินกว่าที่จะดูแลตัวเองได้ มันยืนสั่นสะท้าน สายฝนตกลงมาหนักขึ้นทุกที ลมพัดแรงขึ้น มันทำได้เพียงพาตัวเองไปอยู่ใต้ต้นไม้ที่ใกล้ที่สุด ซึ่งดูเหมือนจะไม่ได้เต็มใจที่จะช่วยกำบังสายฝน เท่าใดนัก เป็นเวลานานเท่าไร มิอาจทราบได้ ฟ้ามืดลงอากาศเย็นขึ้น แต่สายฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก เจ้าเป็ดน้อยมิได้คิดถึงเลยว่า เมื่อไรฝนจะหยุดตก ความหนาวเหน็บที่ร่างกายสัมผัส หรือแม้แต่ทางกลับบ้าน ครอบครัวของมัน มันไม่ได้คิดถึงแม้แต่ความหิวโหย สิ่งเดียวที่อยู่ในความนึกคิด คือภาพของผีเสื้อตัวนั้น ความสวยสดงดงามที่มันมิอาจได้ครอบครอง มันเปียกปอนไปหมดทั้งตัว จนแยกไม่ออกเลยว่า น้ำที่เปียกปอนบนใบหน้า คือสายฝนหรือน้ำตากันแน่ เสียงฟ้าร้อง เสียงฝนตก ดังพอที่จะกลบเสียงสะอื้นเล็กๆของมัน มันกำลังร้องให้ ไม่ใช่เพราะมันหลงทาง แต่เป็นเพราะมันคิดถึงผีเสื้อตัวนั้น
       
           ท้องฟ้ามืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงจันทร์แสงดาว สายฝนเบาลงแล้ว แต่ความเยือกเย็นเข้ามาแทนที่ เจ้าเป็ดน้อยทรุดตัวลงอยู่ใต้ต้นไม้ มันอ่อนเพลียจนไม่มีแรงที่จะยืนหรือแม้แต่ขยับปากแผดเสียงร้องเรียกใคร ร่างกายอ่อนเพลียเต็มทนความมืดมิดความเยือกเย็นทำให้มันกลัวจนจับใจ ขอเพียงแต่ให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว ร่างกายหมดแรงที่จะขยับเขยื้นลมหายใจอ่อนลงเรื่อยๆ แต่ส่วนลึกภายในจิตใจ มันกลับตกอยู่ในภวังค์ มันพบว่าตัวเองอยู่กลางทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ สีสันสดสวย นก แมลง ต่างๆ สนุกสนานร่าเริงอยู่กับทุ่งดอกไม้นานาพันธุ์ มีผีเสื้อมากมายบินไปบินมาบ้างก็หยอกล้อกันเอง บ้างก็ดูดน้ำหวาน เจ้าเป็ดน้อยยืนตกตะลึงกับสิ่งที่มันพบ มันตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อมันเห็นผีเสื้อของมันที่ดูว่าจะสวยกว่าตัวใดในที่นี้ มันเดินช้าๆ เข้าไปหา ผีเสื้อบินมาหยอกล้อรอบตัวมัน ราวกับจะอยู่กับมันตลอดไป ร่างกายถูกสูบฉีดไปด้วยฮอร์โมนแห่งความสุข ความปลื้มปิติ ไม่มีทางที่เจ้าเป็ดน้อย จะไปจากที่นี่ หรือสนใจอะไรอีก แม้กระทั้งร่างกายของมัน ที่ไม่มีแม้แต่ลมหายใจ หรือเสียงเต้นของหัวใจ ภายใต้ความมืดมิด และความเยือกเย็นรอบกาย มันหลงระเริงอยู่กับความฝันโดยที่มันไม่ทันรู้ตัวเลยว่า มันไม่สามารถกลับมาโลกแห่งความจริงได้อีก......เพราะมันถูกพรากชีวิตไปแล้ว...........

edit @ 29 Oct 2008 15:25:15 by Horkuo

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วสนุกดี

#4 By Wireless Trigger (118.174.32.3) on 2008-11-15 23:43

อัพซะบ้างนะsad smile

#3 By PiNN on 2008-10-31 13:40

เดี๋ยวจะส่งไปประกวดนิยายนะsad smile

#2 By Junior on 2008-10-29 15:44

ยาวซะ แล้วมันอวสานยังเนี้ยsad smile

#1 By PiNN on 2008-10-29 14:57